Loading Offers..

[gastblog] ‘Hoe ik padel ontdekte – en eraan verslingerd raakte’ – SPORT.Blog

[gastblog] ‘Hoe ik padel ontdekte – en eraan verslingerd raakte’ – SPORT.Blog


Alleen als je de voorbije twee jaar onder een steen leefde, heb je nog niet gehoord van padel. Veel kans dat zelfs je oma ondertussen padelt met haar vriendinnen. Vier jaar geleden, voor iedereen storm liep om in een kooi te gaan kloppen op een bal, leerde ik zelf de sport kennen en schreef er een blog over.

Ik was meteen verkocht. Maar er was één probleem: ik had geen vrienden om mee te spelen. Of dat aan mij lag of aan mijn vrienden laat ik in het midden. Niemand kende de sport en wilde eens spelen. Enkele jaren later is het eenvoudiger om tickets voor Tomorrowland te reserveren dan een padelpleintje en was padel een van mijn lockdowntips. Zoals Bredero schreef: het kan verkeren.

Onlangs kreeg ik van Martijn van Lith een mailtje. Hij is een enthousiast amateursporter uit Nederland die ook verliefd werd op padel. Op zijn blog DitIsPadel.nl vind je tips en informatie over de padelsport.

Martijn schreef een hele leuke blog over hoe hij de sport leerde kennen. Die deel ik met veel plezier hieronder 🙂Voorbij de hypeHét bewijs dat padel inmiddels meer dan een hype is, vormen de reacties uit het ‘kijk mij daar eens niet aan meedoen’-kamp. En dan bedoel ik niet eens de sterke scène van Jeroen Verdick over padel als luie sport, maar vooral de krijgers op sociale media voor wie padel de zoveelste spijkerbroek met scheuren of elektrisch opgevoerde bakfiets is. Of een hippige hobby voor verveelde jongens die te jong zijn om te golfen. Hartelijk dank, padelhaters, voor het definitief bevestigen van de status van onze mooie sport.

Die haters, en de lovers trouwens ook, lijken in België prominenter dan in Nederland. Niet dat dat nog een verrassing mag heten. Op sportgebied beginnen we er, bescheiden als we zijn, langzaam aan te wennen dat we zijn ingehaald. Eerst en vooral in het voetbal, natuurlijk. Een koninkrijk voor een Kevin de Bruyne. Alleen een Tourzege zou ons Nederlanders misschien wat noordelijke bravoure kunnen teruggeven. Moeten die Sloven de productielijn van nieuwe Pogačar wel even stilleggen.

Maar goed, padel is in beide Lage Landen de hype wel voorbij. Hoog tijd voor mij om eens uit te doeken te doen hoe ik, uiteraard ruim vóór de hype, insprong.

Reddingsboei

Een van de grote voordelen van padel, althans voor technisch zeer matige tennissers als ik, is dat het relatief makkelijk onder de knie te krijgen is. Nu geldt dat in zekere zin ook voor squash, maar daar krijg ik altijd een claustrofobisch gevoel van. Ook het om je tegenstander heen dansen heb ik, wellicht vanwege mijn beperkte ritmegevoel, nooit helemaal in de vingers heupen kunnen krijgen. Het kan zijn dat ik altijd tegen mensen speelde die veel te goed voor me waren, maar zij leken per geslagen bal ongeveer een kwartier extra tijd te hebben. En ik maar haasten.

Daar dobberde ik, de sportfanaat, me vastklampend aan het verschrompelende houtje van mijn gebrekkige talent, zwaaiend naar de cruiseschepen en speedboten die ik op tv zo goed had leren kennen. Voetballend in de reserve zevende klasse zondag – en zelfs daar zich niet onderscheidend. Hardlopend tussen de wal van de dappere doorstrompelaars en het schip van de écht snelle supermannen. Pogingen ondernemend om het tennissen onder de knie te krijgen… Too little, too late.

En toen was daar die opmerking van een dubbelpartner. Niet ver van huis was een padelbaan geopend, of we dat niet eens wilden proberen. Een teamuitje werd het, het had net zo goed minigolf of lasergamen kunnen zijn, maar we gingen dus padellen. En ik was verkocht, nog binnen het extra kwartiertje van mijn eerdere squashtegenstanders. Dit was mijn sport. Dit moest ik doen.

Plastic en pintjesVraag me niet om uit te leggen wat padel nu zo’n geweldige sport maakt. Ik heb geen flauw idee. Tuurlijk, de lulligheid van zo’n racket helpt. Af en toe even kijken naar dat gepimpte beachballplastic maakt me vrolijk. En die wanden, die zijn ook fijn. Ze geven soms een heerlijk gevoel van macht en controle: jij mij passeren? Ik rustig afwachten en terugslaan! En als je het echt niet meer weet, is niets zo fijn om in alle macht die bal zo hard mogelijk tegen het glas te rossen en dan te zien hoe de bal aan de andere kant doodvalt alsof het allemaal de bedoeling was.

Iets anders wonderlijks aan padel, in elk geval in mijn hoogst particuliere ervaring, is dat het een ongekend vriendelijke sport is. Geen trainingspotje, competitiewedstrijd of toernooi-ontmoeting heeft ooit een grimmige of zelfs maar onaangename sfeer opgeleverd. Zeker in het voetbal, maar ook bij tennis is dat weleens anders geweest. Uiteraard, twijfel komt voor. Of de bal de lijn meepakte; de wand eerder raakte dan de grond. Er zal zo nu en dan een wenkbrauw worden opgetrokken als de opslag de heuphoogte overstijgt. In al die gevallen: we benoemen het, gaan lachend door en proosten na afloop. Er is geen sport waar ik zo vaak de complimenten heen en weer hoor vliegen over het net.

Toegegeven, nu heb ik toch geprobeerd de charme van padel uit te leggen. Of althans een deel daarvan.

Voel je vrij om jouw ervaringen – succes of horror – hieronder te delen!



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *